I. Płonka, B. Pieczykolan
Politechnika Śląska, Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki Gliwice, PL

WYKORZYSTANIE FAL ELEKTROMAGNETYCZNYCH DO DEZINTEGRACJI OSADU POKOAGULACYJNEGO


W technologicznych procesach uzdatniania wody powierzchniowej powstają osady pokoagulacyjne. Stanowią one mieszaninę usuniętych z wody zanieczyszczeń oraz dodanych do niej koagulantów i wykazują charakter hydrofilowo-koloidalny. Osady pokoagulacyjne charakteryzują się wysokim uwodnieniem. Uwodnienie osadów pokoagulacyjnych, przy okresowym odprowadzaniu ich z osadników kształtuje się w zakresie od 97 do 99,5%, natomiast przy kilkutygodniowym przetrzymywaniu w osadniku może osiągnąć 96%. Osady pokoagulacyjne z udziałem wodorotlenku glinowego posiadają dużą powierzchnię właściwą, w związku z tym charakteryzują się małą podatnością na zagęszczanie. Ponadto ze względu na dużą ściśliwość i wysoką wartość oporu właściwego wykazują słabe właściwości filtracyjne i są trudne do odwodnienia. W ich skład wchodzą również mikroorganizmy pochodzące bezpośrednio z procesów oczyszczania wody. Liczebność bakterii i organizmów planktonowych wzrasta podczas zakwitów. Zawartość mikroorganizmów w osadzie oraz jego kłaczkowata struktura wpływają na udział wody związanej biologicznie i fizycznie, a tym samym na ich podatność na odwadnianie. Zastosowanie dezintegracji umożliwia zniszczenie ścian komórkowych mikroorganizmów i uwolnienie wody związanej. W związku z tym przeprowadzono badania dezintegracji osadu pokoagulacyjnego z wykorzystaniem fal elektromagnetycznych. Osad poddawano działaniu promieniowania mikrofalowego w czasie od 30 do 330 sekund. W osadzie po procesie dezintegracji prowadzonej nie dłużej niż 120 sekund zaobserwowano obniżenie wartości CSK oraz poprawę właściwości sedymentacyjnych. Natomiast w każdym przypadku wraz ze wzrostem czasu promieniowania uzyskano wzrost stężenia suchej masy osadu oraz wskaźnika ChZT w cieczy osadowej.

Słowa kluczowe: osad pokoagulacyjny, dezintegracja, fale elektromagnetyczne